خلوتگه من

چون عاشقی آمد ، سزاوار نباشد این گفتار که : خدا در قلب من است ، شایسته تر آن که گفته آید : من در قلب خداوندم .

غم بی تو ماندن آنچنان سنگین است که به هر آیینه ای می نگرم می شکند .

زمانی فرا می رسد که به عشق رسیده ای و زمانی فرا می رسد که به ورای عشق می رسی..
زمانی فرا می رسد که پیوند می یابی واز این پیوند لذت می بری .و زمانی خواهد رسید که تنهایی و از زیبایی تنها بودن لذت می بری..
آری هر چیزی و هر زمانی زیباست

دریچه چشمانم را بر روی هر چه دوست می دارم
لحظه لحظه می بندم
تا شاید آینده ام را در آن آسمان سپید نظاره کنم
اما ناگهان؛
پلکهای بسته ام با مرواریدهای سپید گشوده می شود
و
رویاهای سپیدم را ویران می کند

خواهر کوچکم از من پرسيد

من به او خنديدم

کمي آزرده و حيرت زده گفت

روي ديوار و درختان ديدم

باز هم خنديدم

گفت ديروز خودم ديدم پسر همسايه

پنج وارونه به مينو ميداد

آنقَدَر خنده برم داشت که طفلک ترسيد

بغلش کردم و بوسيدم و با خود گفتم

بعدها وقتي غم

سقف کوتاه دلت را خم کرد

بي گمان مي فهمي

حسرت دیده بی تاب تو بیمارم کرد

کوچک که بودیم چه دل های بزرگی داشتیم

اکنون که بزرگیم چه دلتنگیم

کاش همان کودکی بودیم که حرفهایش را از نگاهش می توان خواند

اما اکنون اگر فریاد هم بزنیم کسی نمی فهمد

و دل خوش کرده ایم که سکوت کرده ایم

سکوت پر بهتر از فریاد تو خالیست!!!؟؟؟

عشق رازی است مقدس

رازی که برای عاشقان ناگفته می ماند

و برای آنان که عاشق نیستند

چشمانم را به انتظار رویا بسته ام...

باز هم سایه...

بارها این سایه را دیده ام!

او اما، از من در گریز است!

دلیلش را نمیدانم!

میکوشم خود تعبیرش کنم!

در میمانم،

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر

سر مکش تا نکشد سر بفلک فریادم

شهره ی شهر مشو تا ننهم سر در کوه

شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

زلف را حلقه مکن تا نکشی در بندم

طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم

غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

رخ بر افروز که فارغ کنی از برگ گلم

قد بر افراز که از سرو کنی آزادم

شمع هر جمع مشو ورنه بسوزی مارا

یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

رحم کن بر من مسکین و بفریادم رس

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی

سینه ای سوخته از آتش هجـران دارم

سـالها زغـم تـو ســر بـه گریبـان دارم

در خلوت من نگاه سبزت جاریست

این قسمت بی تو بودنم اجباریست

افسوس که نمیشود کنارت باشم

بی تو هر ثانیه و لحظه ی من تکراریست

خیلی سخته عاشق باشی ولی

هیشکی ندونه
اشک هات و زودی پاک کنی

کسی نفهمه
سخته دوسش داشته باشی

ولی ندونه
سخته نگاهش بکنی

اما نخونه
قشنگیه عشق که می گن

شاید همین جاست
تو اون و دوست داشته باشی

شاید خدا خواست
سخته به قربون چشاش بری

تو رویا
قدم قدم گریه کنی

 کنار دریا
 سخته همه اش تو فکر باشی

شاید نخواتت
 خاطره هات ورق ورق

بیاد به یادت

نيلوفر
 از مرز خوابم مي گذشتم
سايه تاريك يك نيلوفر
 روي همه اين ويرانه ها فرو افتاده بود
كدامين باد بي پروا
دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟
در پس درهاي شيشه اي روياها
در مرداب بي ته آيينه ها
 هر جا كه من گوشه اي از خودم را مرده بود م
يك نيلوفر روييده بود
گويي او لحظه لحظه در تهي من مي ريخت
و من در صداي شكفتن او
لحظه لحظه خودم را مي مردم
بام ايوان فرو مي ريزد
و ساقه نيلوفر بر گرد همه
ستونها مي پيچد
كدامين باد بي پروا
 دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟
نيلوفر روييد
ساقه اش از ته خواب شفافم سر كشيد
من به رويا بودم
سيلاب بيداري رسيد
چشمانم را در ويرانه خوابم گشودم
نيلوفر به همه زندگي ام پيچيده بود
 در رگهايش من بودم كه
مي دويدم
هستي اش درمن ريشه داشت
 همه من بود
كدامين باد بي پروا
 دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد؟
 

ای کاش زبان نگاهم را می دانستی

و با این همه سکوت

مرا به خاموشی متهم نمی کردی

کاش می دانستی من همیشه

با زبان چشمانم با تو سخن می گویم

چشمانی که از ندیدنت

سیل ها دارند برای جاری ساختن

سخن ها دارند برای گفتن

غزل ها دارند برای از تو سرودن و

عشق ها دارند برای از تو فریاد کردن

کاش می دانستی که من تو را

دوستت دارم

د نگ... د نگ...

ساعت گيج زمان در شب عمر

مي زند پي درپي زنگ

بهر اين فکر که اين دم گذر است

مي شود نقش به ديوار رگ هستي من

لحظه ام پر شده ازلذت

يا به زنگار غمي آلوده است

ليک چون بايد اين دم گذرد

پس اگر مي گريم

گريه ام بي ثمر است

و اگر مي خندم

خنده ام بيهوده است

د نگ... د نگ...

لحظه ها مي گذرد

آنچه بگذشت نمي آيد باز

قصه اي هست که ديگر هرگز

نتواند شود آغاز

مثل اين است که يک پرسش بي پاسخ

بر لب سرد زمان مارسيده است

تند بر مي خيزم ...

تا به ديوارهمين لحظه که در آن همه چيز

رنگ لذت دارد آويزم

آنچه مي ماند از اين جهد به جاي

خنده ي لحظه ي پنهان شده از چشمانم

و آنچه بر پيکر او مي ماند... نقش انگشتانم

د نگ... د نگ...

فرصتي از کف رفت

قصه اي گشت تمام

لحظه بايد پي لحظه گذرد

تا که جان گيرد در فکر دوام

اين دوامي که درون رگ من ريخته زهر

وارهانيده از انديشه ي من رشته ي حال

وز رهي دور و دراز

داده پيوندم با فکر زوال

پرده اي مي گذرد

پرده اي مي آيد

مي رود نقش پي نقش دگر

ساعت گيج زمان در شب عمر

مي زند پي در پي دنگ

د نگ... د نگ... د نگ...

سلام تو سلامي آشنا بود

كلام تو دلم را جان فزا بود

دو چشم تو به چشم من

همانند غزالي بود

كه در سنگفرش جنگل

در ميان تك تك برگ درختان

مي خراميد .

دو دست تو به دست من

مثال آتش گرمي

در زمستان در ميان سردي بي جان

نرم نرمك مي تراويد .

لبان تو به گوش من

همانند نسيم صبحگاهي پيچ پيچان و رقصان

نواي زندگي ميخواند .



به ناگاه اي تماما" مهرباني

تو را ديگر …

تو را ديگر اي همه خوبي

در بين روياها نديدم من

دو چشمان سياهم

با همه تاريكي شبها

باز هر چيزي ديد

جز خيال تا هميشه جاودانت را .

دو دست ناتوانم

با همه بي حسي از سرما

باز هر شي را دريافت

جز وجود مهربانت را .



اي سراسر پاكي و شادي

كجا رفتي ؟

تو از ابر آمدي سويم

نشاني داشتي از شعله بي تاب خورشيد

تو با خود

نوري از مهر از همه زيبائي بالا

تو با خود

دشتي از گلهاي خوشبوي بهشتي آورده بودي

تو با خود از نهايت عشق آوردي .



ولي اي نازنين

بي تو اين شور شبانه با كه گويم

بي تو اين ورد و فسانه از كه جويم

بي تو اين درد غريبي

اين بي كسي بي همزباني

اينها همه تا بي كرانها را

با همه خاموشي لبهاي ماتم

از براي كدامين عشق نو حجي كنم .



اي همه دردت عظيم

اي همه عشقت وسيع

اي همه روحت بزرگ

اي همزبان با ناله شبهاي تار

اي دلت درياچه پاك و زلال

اي به پاي تو همه اشكهاي من

اي به ياد تو همه اشعار من

بعد تو از اين تن ويران من

عشق مي گريزد .



اما ندانم تا به كي ؟ …

هشتم شوال  هشتاد و ششمین سالروز تخریب قبور ائمه بقیع توسط فرقه ضاله وهابیت را به حضرت ولی عصر (عج) تسلیت عرض مینماییم.

قبر حکیمه عمه ی غم پرورت را

این زشت خویان وارثان قم فیلند

بیچاره و پست و زبونند و زلیلند

این تیره دلها دشمن الله و نورند

کورند اما نمی دانند که کورند

اینان نه دین دارند نه فرهنگ دارند

سنی و شیعه زین جماعت ننگ دارند

خصم نبی و خصم حیدر خصم آلند

باور نشاید کرد کز نسل حلالند

ویران اگر گردید قبر عسکریین

هرگز نرفته نورشان از بین

انوار وجه الله در آیینه ماست

آل پیمبر قبرشان در سینه ماست

یا قائم آل محمد سیدیکـُـم

بنگر به قبر عمه و جد و ابو ام

گم گشته شیعه گل باغ امامت

ای یوسف زهرا سرت بادا سلامت

فاجعه هشتم شوال 1344 تلاشی برای خاموش کردن انوار الهی

هشتم شوال 1344 برابر با اواخر بهمن 1304 شمسی روزی است یک گروه متحجر و کج اندیش با کلنگ ظلم و بیداد، در اندیشه خاموش کردن انوار الهی افتادند و تمام آثار امامان و پیروان راستین پیامبر در بقیع را ویران کردند و آن را به صورت تلـّی از خاک در آوردند و خواستند از این طریق به مسلکی که خود بدان معتقدند جامه ی عمل بپوشانند. پس از این دست درازی،موجی از خشم و غضباز تمام کشور های اسلامی بر ضد وهابیان که به نوعی در دل،عداوت آل رسول را دارند، به پا خواستندو تلگرام ها و پیام به دبار آل سعود ،سرازیر شد.اما او چه می توانست بکند، و ماموری بیش نبود که با این عمل نوعی تفرقه و دو دستگی در میان مسلمانان پدید آورد.

برخی از این مزارها که ویران گشت خانه های شخصیت هایی بود که در خانه ی شخصی خود به خاک سپرده شده بودند، در حالی که قرآن مجید، مارا به ترفیع چنین بیوتی فرمان داده و بزرگ داشت آنها را از ما خواهان است.

با توجه به احترامی که قرآن برای خانه های پیامبران قائل شده ،متاسفانه مدعیان پیروی از سلف به تخریب و هدم آنها پرداخته اند و تصور کرده اند با این عمل ، یاد آنها را از دل ها پاک می سازند.

اگر ابربودي به انتظاراشك مي نشستم

اگرمهربودي در پرتو ات خود را گرم مي كردم

اگر باد بودي چون برگ خزان خود را به دستت مي سپردم

اگر خدا بودي به تو ايمان مي اوردم تا بداني دوستت دارم

اگر هيچ بودي از تو ابر سپيدي مي ساختم

از تو خورشيد با شكوهي بوجود مي اوردم

تو را نسيم ملايمي مي كردم

از تو خداي بزرگ مي ساختم